Diskwalificatie van Piet Kleine en René Ruitenberg zelfs twintig jaar na dato ongemakkelijk besluit!  

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Rehabilitatie of juist niet?

Na Piet Kleine mist ook René Ruitenberg de stempelpost in Hindeloopen. Elfstedentocht 1997. Fotografie Frits Zweed
Na Piet Kleine mist ook René Ruitenberg de stempelpost in Hindeloopen. Elfstedentocht 1997. Fotografie Frits Zweed

 

 

 

 

 

De tv-beelden en de verklaringen van rijders en getuigen maken een reconstructie van de passage van de wedstrijdrijders in Hindeloopen goed mogelijk, ondanks dat het op dat moment nog donker was. De camera zoemt in op Hindeloopen, het is halfacht’s ochtends. Een orkestje speelt, de toeschouwers dansen en op de vaart in de buurt van de stempelpost staat veel publiek. De sfeer zit er goed in, lijkt het.

Voor de stempelpost is het een bedrijvigheid van medewerkers van het rayon Hindeloopen die de laatste voorbereidingen treffen voor de komst van de wedstrijdrijders. De stempelpost bevindt zich aan de rechterkant van de vaart, tegenover het voormalige gemeentehuis, en is alleen aan de binnenkant verlicht. In de verte doemt een felle lamp op, die van een NOS-motor met zijspan blijkt te zijn. Het is acht minuten over half acht.

De cameraploeg heeft de kopgroep wel opgepikt, maar omdat het nog donker is, wordt deze nog niet gefilmd tijdens het schaatsen. Ongeveer honderd meter na de stempelpost moeten de rijders rechts afslaan om door het centrum van het stadje te schaatsen op weg naar Workum.

Dan duikt de kopgroep op. De eersten, Piet Kleine en René Ruitenberg, rijden voorbij de stempelpost. Vanuit de stempelpost wordt geroepen: ‘Hé, hé!’ Ook maken de stempelaars met hun armen gebaren om de rijders tot stoppen te manen. Erik Hulzebosch, Rob van Meggelen en Bert Verduin, die de post ook gemist hebben, zien dit, remmen en keren terug. Kleine en Ruitenberg zijn de post inmiddels meer dan honderd meter voorbijgereden.

‘Ho, er gingen een aantal voorbij de stempelpost’, roept Frank Snoeks in de NOS-uitzending, en vervolgt: ‘Ik heb Piet Kleine ook niet zien stempelen.’ Herbert Dijkstra herhaalt de opmerking in een andere zinsconstructie: ‘Heeft Piet Kleine vergeten te stempelen?’ Snoeks vervolgt: ‘Wat een drama als dat waar is, het stempelen is een van de bijzondere aspecten die de tocht de Tocht der Tochten maakt. Stempelen hoort bij de traditie!’

Gauke Bootsma van het eerste Friese Schaatsmuseum in Hindeloopen weet zich de situatie nog goed te herinneren: ‘Ik zat in die tijd nog niet in het rayon Hindeloopen van de Elfstedenvereniging, maar was voorzitter van de ijsclub in Hindeloopen. Ik wilde me er niet mee bemoeien en daarom zat ik thuis voor de televisie te kijken. Toen de kopgroep bij Molkwerum was, hield ik het niet meer en ben toch naar de stempelpost gelopen. Er stonden veel te veel mensen op het ijs en ik heb direct het touw gepakt en geprobeerd de mensen aan de kant te krijgen. Ook zag ik tot mijn verbijstering dat de reflectiehesjes van de medewerkers nog in de tas zaten. Die tas heb ik opengescheurd en direct heb ik een hesje aangetrokken en een aantal uitgedeeld.

De NOS had met felle lampen het centrum van Hindeloopen verlicht. Die lampen schenen de rijders recht in het gezicht en die raakten daardoor verblind. Piet Kleine heeft niet willens en wetens niet gestempeld in Hindeloopen, hij kon er niks aan doen dat hij voorbij de stempelpost reed. Later wilde ons rayonhoofd Bijker bellen met het Elfstedenbestuur om een formele melding te maken van het missen van de stempel van Kleine en Ruitenberg. Ik zei tegen hem: “Doe dat nu niet.” Hij deed het toch en dat deed de zaak geen goed. Het bestuur kan later niet zo makkelijk een rayonhoofd laten vallen.’

Als ik Piet Kleine zelf ernaar vraag, vertelt hij: ‘Even voor Hindeloopen reed ik op kop en miste ik, zoals later bleek, de stempelpost. Na de passage van Hindeloopen merkte ik dat ik de groep, die achter mij reed, kwijt was. Ik ben rechtop gaan staan en heb mij laten uitglijden. Pas later hoorde ik dat ik een stempel gemist had. Onderweg zag ik later zelfs een spandoek met mijn naam erop en iets over een gemiste stempel. Toen begon het te dagen dat er iets mis moest zijn.’

Ook René Ruitenberg miste dat stempel en herinnert zich: ‘In Hindeloopen reed ik vlak achter Piet Kleine. Ik vroeg mij af waar ik moest stempelen. Op een gegeven moment hoorde ik iets en ben ik vol gaan remmen. Ik was vijftig meter voorbij het stempelhokje en schaatste weer terug. De eersten uit de groep hadden hun stempel op zak en schaatsten verder. Toen nam ik intuïtief de beslissing om daar achteraan te gaan. Even buiten Hindeloopen stond Piet op ons te wachten.’

Bert Verduin miste in eerste instantie ook de stempelpost: ‘In Hindeloopen brandde alleen in het stempelhokje licht, daar omheen was het niet verlicht. Piet Kleine ging na de gemiste stempel, iets verderop, rechtop staan en wachtte op ons.’ Ook Henk Angenent vond de situatie onduidelijk in Hindeloopen: ‘Ik had de post aanvankelijk ook niet gezien. Plotseling doken een paar rijders naar rechts en dan duik je er zelf automatisch achteraan.’[1]

Na het passeren van de kopgroep is het wachten op de achtervolgende groep die Hindeloopen nadert. In de tussentijd zoemt de camera in op rayonhoofd Bijker van Hindeloopen, die zichtbaar zenuwachtig oogt en voorbij de stempelpost drentelt. Met zijn handen wijst hij naar de nok van de stempelpost die niet verlicht is. Ook wordt het beeld van Piet Kleine die de stempelpost voorbij schaatst verschillende keren herhaald in de uitzending.

Heel Nederland heeft kunnen zien dat Kleine en Ruitenberg een overtreding van het wedstrijdreglement hebben begaan door het missen van een stempel. Opzet of niet, de zaak is direct een principekwestie geworden. Later blijkt dat bij de afhandeling van deze zaak het Elfstedenbestuur de voorkeur geeft aan de letter van het reglement in plaats van rekening te houden met de omstandigheden tijdens de wedstrijd.

Emile Schelvis is de NOS-verslaggever in Hindeloopen en hij haalt rayonhoofd Bijker voor de camera. Uit de woorden van Bijker wordt de kloof tussen goedbedoelende vrijwilligers en topsporters pijnlijk duidelijk: ‘De eersten hebben de blik op oneindig en zien helemaal niks. In het draaiboek wordt de stempelpost ook aangegeven en men is ermee bekend. De eersten hebben ook een verkenning gehad en weten dus waar de stempelpost is.’ Een saillant detail is dat tijdens het interview met Bijker de buitenverlichting van de stempelpost in Hindeloopen aanspringt!

Na afloop zullen Piet Kleine en René Ruitenberg uiteindelijk wegens het missen van een stempel worden gediskwalificeerd door het bestuur van de Vereniging De Friesche Elf Steden. Wedstrijdleider Gerrit van den Ham wordt na het missen van de stempel van Kleine al direct door journalisten benaderd over het standpunt van het bestuur. Van den Ham meldt kort na de finish van de eerste wedstrijdrijders: ‘We hebben direct een standpunt bepaald, maar zijn de moeilijkheden uit de weg gegaan door te wachten op wie de winnaar zou worden.’

Toenmalig voorzitter Henk Kroes is er duidelijk over: ‘Het accepteren van de gemiste stempel van Piet Kleine is tegen de fundamentele regels van de Elfstedentocht. Je moet gewoon consequent de regels hanteren, anders devalueer je het evenement’, vindt Kroes.[2]

Veel wedstrijdrijders hebben felle kritiek op het besluit dat de organisatie in 1997 nam om Piet Kleine en René Ruitenberg te diskwalificeren.

Bert Verduin: ‘Het is natuurlijk flauwekul dat zij gediskwalificeerd zijn om iets wat de organisatie niet op orde had.’ En Marcel Kooy voegt toe: ‘De Elfstedentocht is een prachtige wedstrijd, maar het is ook een folklore waarin het stempelen achterhaald is.’ Ook Gauke Bootsma vindt het onterecht dat Kleine en Ruitenberg gediskwalificeerd zijn.

Er is niet alleen kritiek, maar er klinkt ook begrip. ‘Als de Elfstedentocht elk jaar gehouden zou kunnen worden, dan kan je zo’n evenement door ontwikkelen. Dat is nu niet het geval en daarom moet de traditie blijven zoals deze is. Daar hoort ook het stempelen bij’, zegt Bart Veldkamp.

De vraag is of stempelen een fundamentele traditie van de Elfstedentocht is. Nog voor de eerste officiële Elfstedentocht in 1909 georganiseerd werd, bestond er in de 19e eeuw in Friesland een lange traditie om (ongeorganiseerd) de Elfstedentocht te schaatsen. Als bewijs dat de tocht was volbracht, lieten schaatsers in een herberg bij doorkomst in de elf steden op een stuk papier een handtekening zetten.

Het kunnen aantonen dat de Elfstedentocht op één dag, op de schaats en geheel op eigen kracht is volbracht, vormt het fundament van de Elfstedentocht. Het stempelen is een voorbeeld van regulering dat past bij de opkomst van de moderne sportbeoefening in het begin van de 20ste eeuw, en is niet per definitie uitsluitend aan de Elfstedentocht verbonden.[3]

Voor- en tegenstanders van het besluit om Piet Kleine en René Ruitenberg te diskwalificeren vielen in de weken na de Elfstedentocht van 1997 over elkaar heen, maar wat betekent twintig jaar na dato de diskwalificatie voor de betrokkenen persoonlijk?

[1] Snoep, Henk Angenent, een onbegrepen doordouwer, blz. 16.

[2] Hilberts: Reinier Paping, Held van de Elfstedentocht, blz 64.

(3) [1] Van Buuren & Mol, In het spoor van de sport, Hoofdlijnen uit de Nederlandse sportgeschiedenis, blz. 225, 226.

Uit: It Giet Oan, zei Kroes, verschijnt op 4 januari 2017 ISBN: 9789082205220 Auteur: M. Hilberts

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Column KPN Cup 6: Pyeongchang

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Vlak voor de start van de vrouwenwedstrijd bij de 6e wedstrijd van de KPN Cup zie ik een vreemd telefoonnummer op mijn display.  Na enig zoeken kom ik er achter dat er vanuit Pyeongchang gebeld is door de plaatselijke krant met het verzoek iets (in het Engels) te schrijven over de (landelijke) marathoncompetitie in Nederland.

Dit alles in het kader van de krant (The Korea Herald) om de lezers te informeren over het marathonschaatsen van ‘zomaar een week in de competitie’. De opdracht luidde verder, met veel aandacht voor de sfeer en het sportieve niveau van het marathonschaatsen in Nederland. Uiteraard moet het artikel geïllustreerd worden met veel foto’s. Maar hoe vertel (en vertaal) je dat een marathonwedstrijd een gemêleerd gezelschap trekt variërend van een boer op klompen tot een yup die langs de baan zijn zakenrelaties onderhoudt? Een loze ronde en het afsprinten van het peloton, is ook wel een ‘dingetje’!

Ook is het lastig om het uiteenlopende repertoire van de achtergrondmuziek bij een wedstrijd te omschrijven, van Avicii tot Jannes. Het lukte nog wel om de verkoop langs de baan van koffie en thee te duiden, meer moeite kostte, de gevulde koek, de glühwein en de Jaegermeister (mede vanwege de alcoholrichtlijnen).

Het duiden van het sportieve niveau is niet zo moeilijk. Ongeveer 100 marathonschaatsers kunnen 125 ronden lang Olympisch Kampioen Sven Kramer bijhouden. Over de nuances daarbij ben ik verder niet ingegaan. Het artikel in The Korea Herald is morgen (28-11) te lezen.

Ik koos bij het artikel in ieder geval voor 7
foto’s, elk voorzien met een korte omschrijving :

Simon Schouten winnaar van de 6e KPN Cup
Simon Schouten winnaar van de 6e KPN Cup

 

 

 

 

 

Prachtige teamspirit en sportbeleving, na de derde plaats van Emma Engberts bij de dames Topdivisie. Team Mastermind.
Prachtige teamspirit en sportbeleving, na de derde plaats van Emma Engberts bij de dames Topdivisie. Team Mastermind.

 

 

 

 

 

 

Jeroen de Vries en Bram Sikma, het succesvolle duo achter 'de revelatie van het seizoen', de schaatsploeg Bouw en Techniek.
Jeroen de Vries en Bram Sikma, het succesvolle duo achter ‘de revelatie van het seizoen’, de schaatsploeg Bouw en Techniek.
danny-stam
In het voetspoor treden van je vader, oud-topschaatser Arnold Stam om vervolgens je eigen pad te kiezen. (Danny Stam, winnaar bij de beloften in Hoorn. (Foto:  schaatspeloton.nl)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2 uit 2! Succes-coach Yoeri Lissenberg.
2 uit 2! Succes-coach Yoeri Lissenberg.
sjoerdhuisman
De Sjoerd Huisman bokaal is genoemd naar de in 2013 overleden topschaatser, Sjoerd Huisman.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

rickvanderhoorn65

In memoriam:Jan J van der Hoorn icoon van de schaatssport en (1931- 25-11-2016) Op de schaatsfoto uiterst rechts Jan J. van der Hoorn. Mede winnaar van de Elfstedentocht in 1956 Daarnaast zijn zoon en oud-marathonschaatser Rick. Alles staat in Nederland van de 200 km lange Elfstedentocht en het natuurijs. Zie het palmares in de winter van 1963 van Jan J van der Hoorn.

Als de Koreanen geen genoegen nemen met de onderschriften komen ze zelf maar kijken bij de KPN Cup 10 december in Enschede. Ze hebben tijd genoeg om tickets te regelen. Over de Elfstedentocht en Jan van der Hoorn wil ik ze nog wel wat informatie toesturen.

*De overwinningen van Jan J.van der Hoorn in de winter van 1963 zijn als bijlage verzonden:

Monnickendam Gouwzeetocht 22-01-1963 100 km 1e
Alblasserdam 24-01-1963 100km 1e
Den Ilp 26-01-1963 100 km 1e
Purmerend 03-02-1963 75km 1e
Kropswolde 10-02-1963 180km 1e
Lutjebroek 23-02-1963 78km 1e
Westerland 24-02-1963 100km 1e
Medemblik-Urk-Enkhuizen 02-03-1963 166km 1e

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Sjoerd

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
sjoerdhuisman
Foto: Nu.nl

 

De bel klinkt voor de laatste ronde
Stilstaan
Binnenbaan
Als eerste over de finish gaan
Sjoerd!
Een koude novemberwind waait om de ‘Westfries’
Een stoere schaatser op mijn netvlies

Oostvaardersplassen
Het rood wit blauwe tricot passen
Sjoerd!
IJs is zo weer water
De herinnering aan een groot sportman blijft, nu en later

Sjoerd Huisman (19-06-1986-30-12-2013)

 


KPN Cup 6 Hoorn /AB Vakwerk Marathon 26 november 2016

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Ter Aar en schaatsen sterk met elkaar verbonden

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
teraar1
Elfstedenwinnares Lenie van der Hoorn bij de expositie in  in Ter Aar (foto MH)

Bijzondere (tijdelijke) schaatsexpositie in het Historisch Museum Ter Aar

Het kloppend hart van het erfgoed van de Elfstedengeschiedenis bevindt zich in het eerste Friese schaatsmuseum in Hindeloopen! Daar hebben de drie Elfstedenwinnaars uit het Zuid-Hollandse Ter Aar, Jan W. van der Hoorn (winnaar in 1947), Jan J. van der Hoorn (één van het vijftal dat gezamenlijk als eerste over de finish ging in de Elfstedentocht van 1956) en Lenie van der Hoorn-Langelaan (winnares in 1985)[1] elk een eigen en permanente vitrine in het museum.

De winnaars van ’47 en ‘56 zijn inmiddels hoogbejaard en hun gezondheid is broos. In het historisch museum in Ter Aar willen ze graag nog één keer alle aandacht vestigen op het rijke schaats- en sportverleden van het dorp. Bij de bijzondere (tijdelijke) expositie worden de illustere Elfstedenhelden uit het dorp geëerd.

Minder bekend is dat ‘oude Jan’, Jan W. van der Hoorn, geduchte tegenstand kreeg van zijn neven en dorpsgenoten Hein en Wim Vermeulen. Hein won in 1947 de eerste editie van de klassieker de Ronde van Loosdrecht en werd in de beruchte Elfstedentocht van 1947 zevende. Later werd hij niet als prijswinnaar erkend omdat hij zich niet aan de wedstrijdreglementen zou hebben gehouden.

Natuurlijk ontbreekt Deborah van der Hoorn niet. Als één van de weinige vrouwen reed zij in 1947  loodzware Elfstedentocht uit.

rickvanderhoorn65
Rick van der Hoorn voor de finishfoto van de Elfstedentocht van 1956. (Foto MH)

Prachtig (foto)materiaal is er te zien over vader (Jan J.) en zoon Rick van der Hoorn. Jan J. begon op het terrein van zijn kwekerij een schaatswinkel en bouwde deze uit tot een begrip in de regio en ver daarbuiten.

Voor liefhebbers van sporthistorie is er over het (vroegere) Zuid-Hollandse mekka van de schaatssport van alles te zien: de roemrijke ijsclub, de vermaarde koppelkoersen en de revanche wedstrijden, die destijds duizenden toeschouwers trokken.

Ook de oud-sprinter Jos Valentijn en langebaanschaatsster Melissa Wijfje hebben hun ‘roots’ in Ter Aar liggen. Het geheim: water en vruchtbare grond!

Meer info:
Foto Tentoonstelling Sportief Ter Aar
Cultuur Historisch Museum
Westkanaalweg 118 Ter Aar
www.museum-teraar.nl

teraar2
Tentoonstelling: Sportief Ter Aar van Toen

[1] Officieus,In 1985 was er geen aparte vrouwenwedstrijd in de Elfstedentocht.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Column KPN Cup 5: Haarlemmerolie

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

kpncup5haarlem

Op- of langs de ijsbaan, in de kleedkamer, bij een rondje 29, aan
de koffietafel of zelfs onder de douche. Het duo is het gesprek van de week!

In het publiek bij de Haarlemse Cupwedstrijd zie ik ze staan, een opvallend en bekend tweetal, dat een verwarde indruk maakt. Ik besluit even in de buurt van deze heren (Thijs en Thomas) te gaan staan. Ik vang op: ‘beloften, vrouwen, nieuwe investeringen en zakken.’ Of bij dat laatste woord van Thomas: ‘vullen’, met bloed, of met geld bedoeld werd? Dat kon ik niet goed verstaan.

Vlakbij mij staat een bekende oud-marathonschaatser, die Thijs en Thomas blijkbaar niet opgemerkt heeft. Tegen een andere, wat minder bekende, oud-rijder zegt hij net iets te luid: ‘Over mijn verhalen op de Weissensee en in Kuopio kan ik ook wel een boek schrijven, maar het is beter om dát te bewaren voor bij ‘een biertje’, met schaatsmaten onder elkaar.’ En hij begint te bulderen van het lachen. Thijs is dit natuurlijk niet ontgaan. In zijn blocnote schrijft hij snel een paar steekwoorden, die ik net niet kan lezen.

Zelfs voor de attractieve vrouwenwedstrijd en de winst van Elma de Vries hebben ze al lang geen aandacht meer. ‘Spielplatz der natur’ in grote letters, roept de een. Nee Poolnachten’ noemt de ander.

Ik wil iets roepen over feit, fictie en bronvermelding, maar opeens zie ik een, bij veel sporters niet onbekende, Haarlemse huisarts langs lopen. Ik kan nog net mijn woorden inslikken. Hoe lang heb ik nog? ‘Een beetje Haarlemmerolie’  Leuk voor in de surprise toch?

NB. De wedstrijd in de topdivisie (heren) heb ik daardoor helaas via de livestream moet volgen. Leuk commentaar trouwens van Mulder en Groeneveld!

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

It Giet Oan, zei Kroes: Sonja Groot!

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
20140513161835_00001
Sonja Groot (startnummer 25) op kop van haar groepje op de Parregaasterervaart. Een paar kilometer voor Bolsward. Elfstedentocht 1997. Foto: Klaas Groot

Haarlem:Twee keer per week staat oud-marathontopper Sonja Groot nog op het ijs, voor een uurtje ‘recreatief’ schaatsen. Als de marathoncompetitie in Haarlem gehouden wordt, komt ze graag even kijken. Deelnemen aan wedstrijden doet Sonja al lang niet meer. Van de Elfstedenvereniging is ze zelfs nooit lid geweest.

In 1993 werd Sonja tweede op het NK Natuurijs in Maasland, achter Alida Pasveer. In hetzelfde jaar won ze het ONK op de Weissensee.  In het najaar van 1996 stopte ze. Maar toen het eind december 1996 streng begon te vriezen, laadde ze zich nog één keer helemaal op en haalde alles uit de kast om de Elfstedentocht uit te rijden. Met (bijzondere) ondersteuning van haar vader Klaas Groot, zette Sonja op 4 januari 1997 de kroon op haar schaatscarrière.

Sonja Groot
Sonja Groot

Een Fragment uit het Elfstedenverhaal van Sonja Groot in: It giet oan, zei Kroes:

Om 04.00 uur in de morgen zat ik al aan de pasta en daarna ben ik met mijn schaatsen onder de arm naar het FEC gegaan. Onderweg passeerde ik mensen die terugkwamen van het stappen. Op een gegeven moment ben ik gewoon bij iemand achterop gesprongen en zo kwam ik bij de start. Vanuit Leeuwarden ging mijn vader op de fiets naar Hindeloopen om mij daar drinken aan te reiken. Later stond hij ook in Franeker en Bartlehiem. Onderweg hadden we lange tijd niet door hoe we lagen in de wedstrijd en of we onder de tijdslimiet reden. Je hoorde wel wat roepen langs de kant, maar kon je alles geloven? In Franeker kwamen we achterop in een grote groep. In die groep zaten ook Janneke Dickhout, Neeke Smit en Marion Borst. Veel rijders waren volledig uitgeput en namen niet meer over. De wind was krachtig en voelde bar aan. Marion en ik riepen niet zulke lieve dingen tegen die mannen. Bij Bartlehiem zag ik de kop van de vrouwenwedstrijd ons tegemoet komen. Één schaats was inmiddels bot geworden en met de wind vanaf Dokkum in de rug wist ik dat ik op een botte schaats geen kans maakte om bij de andere vrouwen te blijven. Daar had ik vrede mee, ik wist dat ik mijn doel ging halen.

It Giet Oan, zei Kroes, verschijnt op 4 januari 2017

'It giet oan!' zei Kroes
‘It giet oan!’ zei Kroes
Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

 Captain in de koers: Jan van Loon (AB Vakwerk)

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
jan-van-loon
Jan van Loon (foto: Timsimaging)

Een beter moment voor de eerste overwinning van het seizoen was er voor de mannen van AB Vakwerk nauwelijks te bedenken: De winst van kopman Gary Hekman in een zinderende finale in de door AB Vakwerk gesponsorde KPN CUP wedstrijd in Thialf. Met als leuke bijkomstigheid, veel medewerkers en relaties van AB  op de tribune. Door subliem ploegenspel, met een belangrijke rol voor Jan van Loon, wist Hekman prima stand te houden in de kopgroep. In de eindsprint toonde Hekman zijn klasse door de tweestrijd met Arjan Stroetinga te winnen.

‘Meesterknecht’ Jan van Loon (31), sinds kort woonachtig in Heeg, is bezig aan zijn twaalfde seizoen, maar van sleet is geen sprake. Van Loon merkt dat hij nog elk jaar sterker wordt! Ondanks zijn dienende rol bij de AB Vakwerk formatie, verliest hij zijn eigen kansen niet uit het oog. Zijn laatste overwinning dateert uit 2014, toen hij in Heerenveen een Cupwedstrijd won. In 2015 zat hij dichtbij een podiumplek in de Alternatieve Elfstedentocht, maar vorig seizoen stokte zijn schaatsloopbaan even door tragische familieomstandigheden. Zijn moeder overleed en daardoor stond schaatsen een tijdje op het tweede plan. Het verdriet heeft hij inmiddels een plek kunnen geven. Jan staat er goed voor. Hij is afgetraind, super gemotiveerd en wil niets liever dan knallen op de lange afstand. Na afloop van de KPN Cupwedstrijd in Heerenveen sprak marathonschaatser.nl met van Jan van Loon.

Jan, Hoe heb je de wedstrijd in Heerenveen beleefd?

“Als ploeg wilden we revanche voor de wedstrijd van vorige week in Tilburg. Ik reed lekker (vandaag) en ik heb veel werk verzet. Het geeft een heerlijk gevoel als al dat werk dat door de ploeg gedaan is ook afgemaakt wordt in de finale. We hebben een ploeg die wedstrijden moet winnen, gezien de kwaliteiten die we in huis hebben.  Als je de medewerkers van AB Vakwerk (en de rest van het publiek natuurlijk) een mooie avond kan bezorgen met een attractieve koers, dat is gewoon heel fijn.”

Tijdens de wedstrijd kreeg je een gele kaart? Waarom was dat?

“Ik gooide mijn drinkflesje iets buiten de zone weg en dat werd door de scheidsrechter opgemerkt. Hij mag daar een kaart voor geven, dat zijn de regels. Ik deed dat ook niet met opzet of zo, het gebeurde in het heetst van de strijd. Maar de regels zijn mij bekend en ik vind het goed als die consequent worden nageleefd.”

Roy Boeve, je ploegleider noemde na afloop dat het een van jouw kwaliteiten is dat je rust brengt in het peloton, die het peloton eigenlijk niet wil. Je kan ook stellen dat je de kunst verstaat om een koers te neutraliseren. Hoe zie jij jouw rol?

“Ik heb de opdracht om de lijnen in de koers uit te zetten. In het wielrennen noemen ze dat een wegkapitein. Die rol past mij goed. “

Je hebt een dienende rol in de ploeg, gaat dat niet ten koste van je eigen ambities?

“Dat denk ik niet. Ik moet – als ik voor eigen kansen ga- een kopgroep hebben zonder daarin de ‘grote sprinters’, dan kan ik wedstrijden winnen. In het peloton rijden ze in die situatie immers niet graag Gary Hekman terug naar de kopgroep. Dat kan in mijn voordeel uitpakken. Ik weet zeker dat die situatie zich diverse malen zal voordoen dit seizoen. Maar mijn ambities liggen vooral op natuurijs.

Er zijn nu vier wedstrijden verreden. Wat valt je op aan de eerste fase van de competitie?

“Er is meer

AB Vakwerk in gesprek met de pers
Na afloop van de koers vraagt Henk Jan Kerkhoff de mannen van AB naar hun bevindingen, Maar ook Lise heeft enkele goede vragen. 

evenwicht in het peloton dan in de voorgaande jaren. Er zijn nu vier grote ploegen die wedstrijden kunnen domineren: Royal A-ware, Bouw&Techniek, Okay Fashion&Jeans en onze ploeg. Dat komt de aantrekkelijkheid van de wedstrijden voor het publiek ten goede. Daarnaast vind ik dat de ‘youngsters’ Sam Boon en Ronald Kruijer het opvallend goed doen.”

Wat doe je in het dagelijks leven en hoe combineer je dat met marathonschaatsen?

“Ik ben mede-eigenaar van het blad Proskating en daarnaast verricht ik nog andere werkzaamheden in de mediawereld om in mijn levensonderhoud te voorzien. Ik maak lange dagen. Soms hoor ik sommige jongens in de kleedkamer weleens vertellen dat ze het druk hebben, maar als ze dan vertellen wat ze doen op een dag, denk ik wel je zou mijn volle agenda eens moeten zien. Maar ik heb geen keus, ik moet hard werken voor mijn centen. “

Is het niet lastig om als actief topsporter in de schaats media werkzaam te zijn?

“Ik ga er professioneel mee om. Ik hoor en zie natuurlijk veel. Dat kan een voordeel zijn, maar ook een nadeel, omdat mensen soms voorzichtiger zijn om tegen mij iets te zeggen. Om mij heen zie ik ook dingen bij ploegen of bij organisaties gebeuren waar ik anders mee om zou gaan als ik niet zelf deel zou uitmaken van het peloton. Om 14.30 uur gaat dagelijks de knop om, dan ga ik trainen. Pas na de training ga ik weer verder met mijn werk.

Het woord natuurijs is al gevallen. Het promotiefilmpje van AB Vakwerk dat jullie gemaakt hebben is heel inspirerend en gaaf. Daarin speelt de Tocht der Tochten een grote rol. Hoe ben jij daar mee bezig?

“Ik ben nu dertien jaar marathonschaatser en ik hoop niet dat ik mijn schaatscarrière moet afsluiten zonder die wedstrijd gereden te hebben. Je weet nooit wanneer de Elfstedentocht komt, maar je weet wel dat je er klaar voor moet zijn als het zover is. Dat leeft enorm in onze ploeg. Teun Breedijk heeft voor onze ploeg de draaiboeken al klaarliggen voor de Elfstedentocht. En AB Vakwerk gaat dicht op de dag als de Elfstedentocht verreden wordt. Dan gaat het personeel helpen bij de bevoorrading van ons team. Het kantoor van Proskating is gevestigd in Sneek, vlakbij de Waterpoort. Vanuit het raam kijk ik dagelijks over de Elfstedenroute uit.

Als ik het niet meer kan opbrengen om voor de Elfstedentocht in de zomer hard te trainen of mijn duurtrainingen op de fiets bij slecht weer af te werken, dan moet ik stoppen. Zo hard stel ik dat. Ik hoop wel dat de Elfstedentocht eindelijk weer eens verreden zal worden, want ik ga niet tot mijn veertigste door met marathonschaatsen.

Ok! Wat is je planning voor de komende jaren?

“AB Vakwerk heeft de keuze gemaakt om een topformatie neer te zetten. Dit is het eerste seizoen in deze samenstelling van de ploeg. Vaak heb je een wat langere termijn nodig om tot het optimale resultaat te komen in het team. Hoe lang dat allemaal duurt, weet ik niet precies. Wel gaat mijn eigen leven binnenkort echt veranderen?”

O ja? Vertel eens?

“Ik word vader!!!”

Van harte gefeliciteerd! Geweldig Jan!

Bedankt voor het gesprek en verder een heel goed seizoen toegewenst! En net als jij hoopt iedereen die dit leest op natuurijs, veel natuurijs zelfs!!

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Column: Hé Thom

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

KPN CUP 4 Heerenveenthialf-121116

Hé Thom!

“Hoe is het? Heb je gisterenavond nog naar de livestream gekeken van de Cupwedstrijden in Heerenveen? Gary Hekman boekte een fraaie overwinning. Een mooie opsteker voor de sterke AB Vakwerk formatie van Roy Boeve. Maar dé overwinning van de avond werd geboekt door de familie Schouten! Kippenvel en diepe bewondering voor de de winst van Irene en de woorden na afloop! Trouwens ook voor Simon, die zich na een val in de koers terug knokte in het peloton. Als je dat kan – na een week tussen hoop en vrees – in de een na snelste wedstrijd die ooit verreden is, ben je een hele grote meneer!

Vorig jaar werd jij tweede in een zinderende Cupwedstrijd in Heerenveen (op 21 november), weet je nog! Dat herinnerde ik me opeens weer.

Het vernieuwde Thialf is trouwens prachtig geworden. Hoewel, ik moet je eerlijk moet zeggen, het spreekt mij meer aan als marathonschaatsers op bankjes vlakbij het ijs hun schaatsen aantrekken, en de geur van broodjes worst en warme koffie over het ijs hangt.

Hoe gaat het met jou?

Hoe vaak heb je dit seizoen op het ijs gestaan, of ben je niet welkom in de Uithof? Eerlijk, heb je een ‘poffertjesporum’ gekregen, of is alles ‘gewoon op ‘koersniveau?’

Je hebt gelijk, het recht moet zijn loop hebben! Uiteraard! Maar aangezien de Maastrichtse professor die betrokken is bij het onderzoeken van jouw situatie, nog steeds niet bekend heeft gemaakt de uitzondering te hebben gevonden die de regel bevestigt, begin ik wat ongeduldig te worden na het uitstel in jouw tuchtzaak.

Ik wil het gewoon zo graag uit jouw mond horen en naar je ogen kijken als je zegt: ‘Dat je er alles aan doet om terug te keren in het peloton en door de zure appel heen wilt bijten’, dat is toch niet raar als ik dat zeg? Zo’n jonge vent en zo’n talent! Geen poppenkast Thom?

Of verras je ons in januari!! Ik ben de eerste die je dan feliciteert! Dan komt er vast wel een ploeg voor je. Desnoods richtten we er een voor je op. Mits…!!

O ja, Wat ik ook nog wilde vragen….! Hoor je me, hallo??”

Dit is het antwoordapparaat van Thom van Beek. U kunt geen voicemailbericht inspreken. Hij of zij ontvangt een melding van de gemiste oproep!

Shit!!

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Toon en Wil van Kempen stoppen met hun schaatsmuseum

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
Toon van Kempen
Toon van Kempen

In 2005 opende Bob de Jong het schaats- en mutsmuseum ‘Koud aan de Dijk’ in De Hoef. Al snel trok het museum van Toon en Wil van Kempen veel belangstelling. Jaarlijks bewonderden gemiddeld vijfduizend bezoekers de fraaie collectie. Schoolkinderen, senioren of wielrenners die, op hun route door het Groene Hart, graag een koffiestop maakten bij de familie van Kempen waren onder de indruk van de imposante verzameling die de familie van Kempen in de loop van de tijd opbouwde.

Maar liefst 660 paar verschillende houten schaatsen en 440 verschillende schaatsmutsen prijken er aan de wand van het voormalige bedrijfspand van het rietdekkersbedrijf van Toon van Kempen. Als ouders van de oud-marathonkampioen Richard van Kempen, gingen ze vaak mee naar de wedstrijden en bouwden zo een groot netwerk op in de schaatswereld.

Als voormalig rietdekker beklom van Kempen vaak via de zolder het dak van een oude boerderij. Vaak lagen daar, onder een diepe laag stof, antieke schaatsen, sleden of gereedschap uit de tijd van de vervening. “Veel van die boeren wilden ‘die oude zooi’ het liefst weggooien, maar ik was er dolblij mee”, zegt van Kempen enthousiast.

“Ook in Zuid-Holland werd er vroeger, net als in Friesland, in elke plaats zijn eigen type schaats gemaakt, zoals in Waddinxveen of Bergambacht. Dat soort schaatsen heb ik allemaal in mijn collectie. Kijk, dit is een slee waarmee ze in Wilnis vroeger turf over het ijs vervoerden”, legt van Kempen uit. Niet alleen kan hij uren vertellen over zijn prachtige verzameling, maar zijn bezoekers worden ook getrakteerd op een reeks persoonlijke schaatsverhalen en anekdotes.

Om gezondheidsreden moeten Toon en Wil van Kempen hun pittoreske museum, fraai gelegen aan de Kromme Mijdrecht, helaas sluiten. Toon van Kempen: “Alles staat de te koop. Het liefst verkoop ik mijn pand met het museum erbij. De kans dat dat lukt acht ik niet zo groot, want je moet wel een echte passie hebben voor dit werk. Als het museum niet overgenomen wordt, dan zullen we met pijn in het hart de spullen veilen.”

Tot de verkoop is het museum Koud op de Dijk op afspraak beperkt toegankelijk.

MH

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Column KPN Cup 3 Tilburg: ‘Ploegleider’

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
start-kpn-cup-3-tilburg
Start KPN Cup 3 in Tilburg

Goedemorgen, u spreekt met de ploegleider van de … marathonploeg. Ik wil graag reserveren!’ ‘Dat kan meneer’, zegt de receptioniste van het hotel in Leeuwarden. Aan het stemgeluid te horen moet de jongedame nog achttien jaar worden. ‘Wanneer wilt u reserveren?’ De ploegleider antwoordt: ‘Als de Elfstedentocht komt deze winter.’ Aan het stemgeluid van de ploegleider van deze alom gewaardeerde persoon is niets, maar dan ook niets aan ironie af te leiden. Sterker nog het is bloedserieus en mocht Wiebe Wieling de magische woorden spreken, begin februari, dan lacht hij iedereen uit. Daar verheugt hij zich nu al op.

De receptionist, vervolgt uiterst beleefd en serieus: ‘Wanneer is de Elfstedentocht in 2017?’ De ploegleider bijt nú op zijn lip en probeert het vriendelijke meisje, dat vast na 1997 geboren is, geduldig uit te leggen wat de bedoeling is: ‘Dat weet ik ook niet precies, maar als de Elfstedentocht komt’, zegt hij.‘Maar ik moet in de computer een weeknummer invullen’, zegt de receptioniste vol twijfel of ze niet in de maling wordt genomen.

Eerst haalt hij diep adem, dan blaast hij rustig uit en wacht dan nog vijf seconden. ‘Mag ik je manager spreken’, zegt de ploegleider. De receptionist die nog te kort in dienst is van het hotel om aan de jaarlijkse klantvriendelijkheidstraining te hebben gedaan, maakt de klassieke fout om aan de ploegleider de waaromvraag te stellen. De ploegleider is nu aan zet.

De oud-marathonschaatser laat nu zijn ware aard zien en dicteert, in twee snel uitgesproken zinnen, zijn boodschap, waar bij de verbouwereerde receptioniste, alleen het woord ‘muts’ is blijven hangen. Of de manager de optie op een reservering in dit hotel ergens tussen week 48 en week 9 wel begreep, vertrouwde de ploegleider mij helaas niet toe.

Deze ploegleider, of welke dan ook, mag in het Westcord WTC Hotel in Leeuwarden ook alvast een kamer reserveren voor de heer S. Kramer. Als het hele peloton uit de topdivisie in Tilburg, al op het ijs staat, voor de derde wedstrijd van de KPN Cup, betreedt ‘meneer’

Sven Kramer
Sven Kramer

Sven het ijs. Rondenlang schaats hij aan de staart van het peloton, en speelt hij met deze voor hem veredelde trainingsavond. Moeiteloos versnelt hij door naar de kop, als hij daar zin in heeft. Recht af en toe zijn rug, drinkt zo nu en dan wat tijdens de wedstrijd en tilt na 80 ronden zijn rechter schaats omhoog, om een klein beetje ijs op de schaatsbuis met zijn vinger te verwijderen.

Ondertussen is er in de koers nog even een klein akkefietje tussen Stroetinga en Kramer, maar aan de aan de overzijde van de publiekstribune willen de scheidsrechters ook nog weleens een oogje dichtknijpen. Vader Yep ziet minzaam toe, in zijn tijd was het niet veel anders. Zelfs met zwaar gekneusde ribben werd Yep nog achtste in de Elfstedentocht van 1997, “dat moet Sven toch veel beter kunnen”, denkt Yep vast! Na Tilburg weet ik het zeker!

*Naam van de betreffende ploegleider bij de redactie bekend!

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn